podróż do świata, który zniknął

Pałac, Kopice

Od 1360 r. Kopice były siedzibą rodu von Borsnitz, później od 1450 r. znajdowały się w rękach rodziny von Beess. W 1534 r. posiadał je kanonik Baltzar von Neckern, po nim Jan Henryk Heymann von Rosenthal, Gotfryd von Spaetgen, a od 1751 r. śląska rodzina szlachecka von Sierstorpff. Rycerska siedziba została przebudowana na rezydencję w stylu klasycystycznym w 1783 r. wg projektu opolskiego architekta Jana Rudolpha. W 1859 r. obiekt zakupiony przez Hansa Ulryka von Schaffgotscha. Przebudowany w 1864 r. Po przebudowie pałac zyskał styl neogotyku. Obiekt na planie litery L pałacu posiadał dwie wieże czworoboczne zwieńczone wysokimi dachami z iglicami, oranżerie, rozarium i własną kaplice Najświętszego Serca Pana Jezusa. Od strony głównej bramy leży kamienny most nad fosą pałacową, która jest połączona ze stawem. Pałac otoczony był parkiem o powierzchni około 65 ha. Do 1945 roku pałac należał do rodziny Schaffgotsch, II wojnę światową przetrwał bez minimalnych uszkodzeń. Po wojnie był wielokrotnie okradany przez szabrowników , w 1958 został splądrowany, a następnie podpalony dla zatarcia śladów . Później przeszedł w ręce prywatne i rozpoczęła się grabież i dewastacja przez kolejnych właścicieli, jak i ludność. Otoczony był z trzech stron rozległymi stawami, po których w czasach świetności pałacu pływały gondole.